بایگانی

خرداد ۱۳۹۲

تا انتخابات – ۲ ؛ محمدرضا عارف

مقدمه:

تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری آغاز شده،هرکدام از این هشت کاندیدا سعی می‌کنند بیشتر و بیشتر از خود صحبت کنند و رای امثال بنده را از آن خود کنند.

من  تا لحظه‌ی نگارش این نوشته فرد شایسته‌تری نسبت به سایرین به پست ریاست جمهوری نمی‌بینم،اما این دلیل نمی‌شود که از حق انتخاب خود بگذرم.

می‌خواهم به شیوه‌ی خودم کاندیداها را ارزیابی کنم،از دید یک مدیریت خوانده، با برنامه‌های مکتوب‌شان و البته یک‌سری سوالات خاص و دعدغه‌های خودم.

ضمناً بگویم که در این بررسی‌ها قرار نیست هیچ امتیازی به اصولگرا،اصلاح‌طلب و بدبختانه(!) مستقل‌بودنشان بدهم، گرایشات سیاسی‌شان ارزانی خودشان، من به چیزهایی اهمیت می‌دهم که قرار است مستقیماً در زندگی آینده بنده تاثیرگذار باشند.(ادامه)

اولین کاندیدا –  محمدرضا عارف :

rsz_aref2

۱-آیا او برنامه‌ی مکتوبی دارد؟

بله، در سایت شخصی عارف ، برنامه‌ای ۱۰۹ صفحه‌ای با نام «ایران آینده» وجود دارد (لینک دانلود)

۲-آیا ایده‌ی جدیدی در برنامه او وجود دارد؟

الف) اشتغال:

او در دورنمایی که برای کشور ترسیم کرده، رسیدن به رقم یک میلیون شغل جدید در سال،حرکت به سمت ریشه‌کنی فقر و همینطور رسیدن به نرخ رشد ۸ درصد را تا سال ۱۳۹۶متصور شده است.

عارف طرح اشتغال خود را «شاپ یا شغل آفرینی پایدار» نام‌گذاری کرده و راه‌کارهایی برای آن ذکر کرده،اما نکته‌ای که توجه من را جلب کرد این بود :

«حذف رشته‌های بدون بازار کار در جهت افزایش کیفیت عرضه نیروی کار»

این مورد از جمله موارد خوب برنامه‌ی عارف است، اما به نظر من به جای صفر و یک دیدن موضوع باید به صورت شناور به آن نگاه کرد، به عنوان مثال باید ببینیم تعداد افراد مورد نیاز برای رشته‌ی مهندسی شیمی چقدر است، الان چه تعداد نیروی تحصیل کرده در رشته‌ی شیمی وجود دارد و بر طبق این محاسبات نسبت به افزایش یا کاهش ظرفیت رشته‌ی مهندسی شیمی در دانشگاه‌ها اقدام کرد.

ب)مسکن:

در بخش مسکن، دو ایده‌ی مهم عارف ایجاد «خواب‌شهر» و صنعت مدرن «اجاره‌دهی مسکن» است.

در مورد خواب‌شهر فقط به ذکر اینکه «خواب‌شهر همان شهر اما بدون امکانات شهری بسنده کرده است.

ج) علم و دانشگاه‌:

عارف در این بخش طرحی دارد با عنوان «منطقه آزاد علمی و فناوری» که در آن ورود و رفت و آمد دانشگاهیان و افراد علمی چه ایرانی و خارجی در آن آزاد باشد ، دانشگاه‌ها دفترهایی در آن منطقه تاسیس و در امر  پژوهش با هم تعامل داشته باشند،

۳- آنچه برای من مهم است:

الف) سازمان برنامه و بودجه برمی‌گردد؟

منحل کردن سازمان مهمی مثل برنامه و بودجه یکی از اشتباهات بزرگ این دولت بود،من نمی‌خواهم به کسی رای بدهم که بر این تصمیم اشتباه پافشاری می‌کند.

در برنامه‌ی رسمی عارف از بازگشت سازمان برنامه  و بودجه حرفی زده نشده اما در مصاحبه‌هایی که انجام داده نسبت به انحلال این سازمان اعتراض کرده،ضمن اینکه او اولین رییس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی بعد از ادغام سازمان برنامه و سازمان اداری استخدامی بود.

ب) تیم اجرایی عارف چه کسانی هستند؟

خبری از معرفی تیم اجرایی،معاون و وزیران احتمالی او نیست!

۴- نظر من در مورد برنامه‌ی عارف:

محمدرضا عارف در مجموع توانسته با ارائه‌ی آمارهایی جایگاه کشور در موضوعات مختلف را نشان دهد،تا حدی هم به ریشه‌یابی مشکلات پرداخته است،اما در کشور از نظر تعدد قانون،طرح و لایحه کمبودی وجود ندارد،به نظرم یکی از دلایل به سرانجام نرسیدن کارها وجود قانون‌های مختلف و موازی برای یک موضوع خاص است که حتی بعضی از قوانین در جهت نفی ِ همدیگر عمل می‌کنند.

شاید اگر من جای عارف بودم،مهم‌ترین اولویتم را اصلاح و یک‌پارچه کردن قوانین موجود قرار می‌دادم نه خلق قانون جدید.

تا انتخابات-۱ ؛ مقدمه

تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری آغاز شده،هرکدام از این هشت کاندیدا سعی می‌کنند بیشتر و بیشتر از خود صحبت کنند و رای امثال بنده را از آن خود کنند.

من  تا لحظه‌ی نگارش این نوشته فرد شایسته‌تری نسبت به سایرین به پست ریاست جمهوری نمی‌بینم،اما این دلیل نمی‌شود که از حق انتخاب خود بگذرم.

می‌خواهم به شیوه‌ی خودم کاندیداها را ارزیابی کنم،از دید یک مدیریت خوانده، با برنامه‌های مکتوب‌شان و البته یک‌سری سوالات خاص و دعدغه‌های خودم.

ضمناً بگویم که در این بررسی‌ها قرار نیست هیچ امتیازی به اصولگرا،اصلاح‌طلب و بدبختانه(!) مستقل‌بودنشان بدهم، گرایشات سیاسی‌شان ارزانی خودشان، من به چیزهایی اهمیت می‌دهم که قرار است مستقیماً در زندگی آینده بنده تاثیرگذار باشند.

چرا برنامه‌ی مکتوب؟

برنامه‌ریزی پایه و اساس مدیریت است ، بدون برنامه مدیریت معنا و مفهومی ندارد،آن‌هم برای مهم‌ترین پست مدیریتی-اجرایی کشور یعنی ریاست جمهوری.

برنامه که مکتوب شود و امضای نویسنده‌ پای آن بیاید قابل پیگیری‌تر می‌شود، به بیست روز و اندی روزهای انتخاباتی محدود نمی‌شود، در هر روز از چهار سال مسئولیت احتمالی‌شان می‌شود به آن رجوع کرد. هرچقدر هم که به قول معروف «اینجا ایران باشد» باز هم می‌شود با این برنامه یک کارهایی انجام داد 🙂

خلاصه یک‌سری فکر و ایده و سوال دارم که می‌خواهم از لا به لای برنامه و نظرات این هشت نفر استخراج کنم.ان‌شاالله که چیز خوبی از آب در بیاید 🙂

کتاب‌ها – ۲ ؛ نفحات نفت

[box type=”note”]کارخانه‌ی پژوی فرانسه، در اوایل دهه‌ی ۸۰ میلادی، بعد از تولید نسل درخشان چهار پژو شامل ۵۰۴ و ۴۰۴ در دهه‌ی ۷۰، رسماً به خِنس می‌خورد و تولیداتش مقبول نمی‌افتد و در بازار رقابت به دلایل فراوانی از جمله مصرف سوخت بالا کم می‌آورد. مدیران پژو دوره می‌افتند در دانشگاه‌ها و فقط در پلی تکنیک فرانسه، ۲۰۰ پروژه‌ی دانشجویی تعریف می‌کنند و شروع می‌کنند به تزریق پول در دانشگاه‌ها.ظرف مدت پنج سال،پژو ۴۰۵ را تولید می‌کنند که اتومبیل سال ِ کلاس B اروپا می‌شود که همان،هنوز بعد ‍ِ بیست سال،سرجهازی ِ صنعت خودروی ماست. همین را مدل کنیم و برگردانیم به وطن…فرض کنیم ایران خودرو به هر دلیلی به خاطر تولیدات ضعیفش – خدا به دور – فرض ِ مثال، دچار مشکل شود و خریدار پیدا نشد..فرض ِ محال(!) کنیم به دلیل ضعف ِ کیفیت تولید کسی محصول ایران خودرو را مثل پژوی ۵۰۴ دهه‌ی ۷۰ فرانسه نخرد.حالا منتظریم تا مثل ِ همان فرانسه،ایران خودرو برود در امیر کبیر و شریف و صنعتی اصفهان و … پروژه پخش کند و …اما در عمل چه اتفاقی می‌افتد؟ هیچ! مدیر ایران خودرو می‌رود خدمت مقام ِ اجرایی بالادست،توضیح می‌دهد که ایران خودرو سه برابر کارخانه‌جات هم ارز کارگر استخدام کرده است – تا ضریب ِ اشتغال کشور را بالا ببرد – …این کارگران به دلیل مطالبات معوق،همین روزهاست که بریزند و جاده‌ی تهران-کرج را رسماً ببندند و این یعنی بحران شهری …خلاصه‌ی کلام، مقام اجرایی بالادست هم که حوصله‌ی این چیزها را ندارد کمی شیر ِ نفت ِ ورودی به ایران خودرو را باز می‌کند و جلوی‌ این همه بحران را به سرانگشت تدبیر می‌گیرد.[/box]

از کتاب نفحات نفت – نوشته‌ی رضا امیرخانی – نشر افق.

برگه‌ها

بایگانی

موضوعات